Tuesday 14 Ashwin, 2071 |
Menu

नागरिक शनिबार

softworica

खोई, अर्की पारिजात?

  • १४ बैशाख, २०७०
  • कुमारी लामा
  • DISQUS_COMMENTS
(0 votes)
खोई, अर्की पारिजात?
पुस्तकसँगको सहयात्रा लम्बिँदै जाने क्रममा एउटा पाठकमा लेखकले प्रस्तुत गरेको विषयमा मात्र नभई अन्य पक्षप्रति पनि उत्सुकता र चेतना बढ्दै जान्छ। लेखकको भाषाशैली, प्रस्तुति, विषयवस्तुको गहिराइ, समय सापेक्षता इत्यादितिर नजर घुमाउन थाल्छन्, पाठकहरू। यो स्वभाविक हो। जति धेरै राष्ट्रियअन्तर्राष्ट्रिय लेखकसँगको किताबी सामीप्यता बढ्यो उत्ति नै नयाँ शैली र विषयप्रतिको चाख बढ्दै जान्छ।
नेपाली साहित्यमा महिलाका विषयलाई समातेर लेखिएका उत्कृष्ट आख्यान धेरै छन्, तर ती प्रायः पुरुष लेखकबाटै सिर्जित छन्। केही लेख्ने हैसियत बनाउनका लागि लेख्नुभन्दा सयौं गुणा बढी पढ्नुपर्छ। अध्ययन र जानकारीविना कसरी लेखक बन्न सकिन्छ!
एउटा पाठकको नजरबाट हेर्दा नेपाली साहित्यमा शसक्त महिला आख्यानकारको उपस्थिति कम भएको हो कि जस्तो लाग्छ। नेपाली साहित्य परम्पराको विविध कालखण्डमा विभिन्न प्रवृत्तिका महिला लेखक नआएका होइनन्तर अझ केही नपुग भएको हो भन्ने लागिरहन्छ। नेपाली साहित्यमा महिलाका विषयलाई सशक्त ढंगले उठाइएकोविषयवस्तुको गहिराइसम्म पुगेर लेखिएको अनि खारिएको भाषाशैली र नवीन प्रस्तुतिका आख्यान कति होलान्

पारिजातको 'शिरीषको फूलमा प्रस्तुत गम्भीर विषयखारिएको भाषाशैली र मीठो प्रस्तुतिलाई हाम्रा महिला स्रष्टाले चिन्तन गर्न भ्याएका छन् कि छैनन्आखिर महिला लेखक आफ्नै कुराआफ्नै भावनाभोगाइइच्छाअनुभूतिजीवनपरिवेश र विषयलाई किन अपेक्षाकृत ढंगमा आख्यानमा उतार्न सकिरहेका छैनन्?

नेपाली साहित्यमा महिलाका विषयलाई समातेर लेखिएका उत्कृष्ट आख्यान पनि छन्तर ती प्रायः पुरुष लेखकबाटै सिर्जित छन्। धुँस्वा सायमीको 'गंकीसम्भवतः पहिलो नेपाली आख्यान होजसले त्यति उदार भएर एउटी महिलाको मनोविज्ञानलाई प्रस्तुत गरेको छ। त्यस बेलाको समयअनुसारका पात्र र परिवेशको सन्दर्भमा 'गंकीकालजयी उपन्यास हो। यसमा महिला संवेदनाको सही प्रस्तुतीकरण पाइन्छ। 'गंकी'को विषयवस्तु सय वर्षपछि पनि उत्तिकै सान्दर्भिक रहनेमा कुनै शंका छैन। 

पुरुष लेखक भएर पनि सायमीले महिला मनोविज्ञानलाई नजिकबाट बुझेर प्रस्तुत गरेका छन्तर खोई महिला स्रष्टाले महिलाकै विषयलाई कालजयी रूपमा प्रस्तुत गर्न सकेकोपारिजातको प्रसंगमा उनको 'शिरीषको फूलहरेक पठनमा उत्तिकै मीठो लाग्छपहिलोपटक पढ्दै गरेको अनुभूति दिलाउँछ। हरेक पढाइमा फरक बुझाइ र व्याख्यातिर लैजान सक्नु नै यस उपन्यासको खासियत हो। उनको विषय प्रसंगको मार्मिकता पूर्णरूपमा हृदयस्पर्शी छ। उनी लामो समय बाँच्नेछिन्। पक्का हो। एक्ली पारिजातले कहिलेसम्म समग्र महिला आख्यानकारहरूलाई काँधमा बोकी हिँड्ने?

विश्व साहित्य अध्ययन गर्दा महिला स्रष्टाहरू धेरै कडा रूपमा प्रस्तुत भएको पाइन्छ। अहिलेको अवस्थामात्र यस्तो होइनशताब्दीऔं अघिदेखि नै। उनीहरूले आफ्नो विषयलाईआफ्ना भावनाअनुभूतिभोगाइविद्रोहीपना सबै प्रष्ट लेखेका छन् र लेख्दै पनि छन्। अठारौं शताब्दीमा नै मेरी ह्वील्सनक्राफ्ट महिला अधिकारका विषयमा पुस्तक लेख्दै थिइन्। 

केट चपिनले उन्नाइसांै शताब्दीमा 'द अवेकनिङ'बाट संसारलाई चकित पार्दै थिइन्। उनको महिला विषयसन्दर्भशैलीविद्रोहीपना आज पनि उत्तिकै सान्दर्भिक छ। बीसौं र एक्काइसौं शताब्दीका महिला लेखकहरूको सशक्त सृजनासँग त हामी लगभग जानकार नै छौ।

कन्फेसनल राइटिङले विश्वमा ल्याएको उथलपुथलका साक्षी हामी नै हौ। भर्जिनिया उल्फको 'मिसेस डालावे'को स्ट्रिम अब कन्ससनेसले ल्याएको प्रस्तुतिको नवीनता र मिसेस डालावेको मनोविज्ञानसँग लेखकको सानिध्यले विश्वलाई सधैं चकित पारेकै छ। भर्जिनिया उल्फले उप्काएको प्रसंग महिलाकै विषय होमहिलाकै भावना र अनुभूतिमाथि फरक ढंगमा लेखिएको न हो। त्यस्तै विषय र शैलीमा नवीनता भएका नेपाली महिला स्रष्टाको आख्यान कति छन्या अझै लेख्न बाँकी नै छकहिलेसम्म आफ्ना भावनाहरूलाई छोपछाप गरेरै राखिरहने र पुरुष लेखकहरूलाई मात्रै मौका दिइरहनेआफ्नै विषयमा बोलिदिनलेखिदिनकृष्ण धरावासीले नै राधाटँुडाल र झोलाहरू लेखिरहनु पर्ने?

 इजिप्सियन लेखिका नवाल एल सादवीनाइजेरियन चिमामन्द अदिचीअइरिस एमा डोनोहुइन्डियन अरुन्धती रोय आदिका लेखाइशैली र विषयसँग संसार नतमस्तक छ। सादवीको 'द नोबल', अदिचीको 'पर्पल हिविस्कस', रोयको 'द गड अफ स्मल थिङस्सबै महिला विषयमै केन्द्रित छन्। सादवीको जस्तो बिलकुल फरक शैलीपात्र र घटनाक्रमको पृथक बुनाई किन आउन सकेको छैन नेपाली महिला आख्यानकारहरूमा

 अहिलेसम्मको लेखनमा महिला आख्यानकारले यहाँको साहित्यको श्रीवृद्धिमा पुर्‍याएको योगदानलाई भुल्नु पनि हुँदैन। वानिरा गिरिको 'कैदीसशक्त आख्यान होजो भाषाशैलीप्रस्तुति सबैमा उत्तिकै उत्कृष्ट छ। यो उपन्यासको विषय पूर्णरूपमा महिलामा केन्द्रित भने होइन। 'समानान्तर आकाशलेखेर पद्मावती सिंहले नेपाली साहित्यमा महिला आख्यानकारको उपस्थितिमा अर्को योगदान गरेकी छिन्। कथामा भागिरथी श्रेष्ठमाया ठकुरी अनि समालोचनानिबन्धमा सुधा त्रिपाठीको योगदानलाई छुटाउन मिल्दैन। 

 जलेश्वरी श्रेष्ठको 'नियति चक्र'को विषयवस्तुलाई हामी नजरअन्दाज गर्न सक्दैनौं। शारदा शर्माको 'तापउत्तिकै गहन उपन्यास हो। पछिल्लो समयमा आएको अनुपम रोशीकै 'कुमारी आमालाई पनि हामीले त्यत्ति हल्का रूपमा लिन सक्दैनौं। महिला स्रष्टाहरू आउँदै छन्लेख्दै छन्तर कहीँ कतै अझै केही छेकबार बाँकी नै छन् कि– उनीहरूले सम्पूर्णरूपमा आफूलाई प्रस्तुत गर्न नसक्नुमा!

 महिला स्रष्टालाई लेखकका रूपमा मात्र अघि बढ्न नदिन हाम्रो समाजमा अरू धेरै पक्षहरू पनि होलान्। यस्ता पक्षलाई चिर्दै विद्रोही भएर निस्किए पनि कहिलेसम्म उनीहरूले त्यसलाई अगाडि बढाइरहलान्। कृष्ण धरावासीसँगको कुराकानीमा उनले भनेका थिए

 'नेपाली महिला सामाजिक संकोचबाट मुक्त हुन सकेका छैनन्। आफूलाई सामाजिक दबाबबाट मुक्त गर्न नसकेपछि गाह्रो हुन्छ। महिलालाई लोग्नेको मानसिक दबाब हुन्छ। कि गृहस्थी त्याग्नुपर्‍यो, ... तर लोग्नेमान्छे भने स्वास्नीको दबाब टेर्दैन।

 धरावासीका कुराबाट नै धेरै बुन सकिन्छ। केही अदृश्य अरू दबाबका कारण हुन सक्छमहिला स्रष्टा अझ पनि आफ्ना भोगाइ र भावनाहरू इमानदार भएर प्रस्तुत गर्न सकिरहेका छैनन्। कतै न कतैकेही न केही ढाकछोप गर्नैपर्ने बाध्यता छ। बाध्यता भनौं या साहसको कमी। 

 अहिले विश्व साहित्यमा भइरहेको दु्रत परिवर्तनलाई हाम्रा महिला स्रष्टाले आत्मसात गर्न सकिरहेका छैनन्। केही लेख्ने हैसियत बनाउनका लागि लेख्नुभन्दा सयांै गुणा बढी पढ्नुपर्ने कुरालाई नकार्न सकिन्न। अध्ययन र जानकारी नै नभई कसरी लेख्ने?

 यहाँका स्रष्टाले कत्तिको अध्ययन गर्ने गरेका छन्विश्व साहित्यबारे कत्तिको जानकार छन्नेपाली साहित्य नै कत्तिको पढ्न भ्याउँछन्?

 आफूलाई सशक्त रूपमा प्रस्तुत गर्न नसक्नुमा महिलाहरूको आफ्नै अध्ययन र जानकारीको कमी त होइनकवि गीता त्रिपाठी यसलाई स्विकार्दै नेपाली महिला स्रष्टामा केही हदसम्म अध्ययनको कमी भएको महसुस गर्छिन्। 

 मेरो यो लेखमा नेपाली महिला स्रष्टालाई होच्याउनु या उनीहरूको योगदानलाई बेवास्ता गर्नु होइन। समय परिवर्तन भइसक्यो। लेख्न जरुरी छ।  

 'लेखाइबाहेक अरू केहीले पनि हाम्रा घाउहरू निको पार्न सक्दैनन्।सादवीको यो भनाइ चिन्तनयोग्य छ। नेपाली महिला स्रष्टाहरू अलि साहसअध्ययन र आत्मविश्वासका साथ मैदानमा उत्रिन ढिला भइसक्यो। अझै पनि झिनामसिना कुरा र समाजको मात्रै ख्याल गर्दै आफ्ना अनुभूति र भोगाइलाई मनमै गुम्स्याएर बसिरहने हो भने पारिजातपछिको अर्को पारिजात जन्मन फेरि शताब्दीऔं लाग्न बेर छैन। 
चराको स्वर्ग

चराको स्वर्ग

नेपालको दक्षिण–पूर्वी भागमा अवस्थित कोसीटप्पु वन्यजन्तु आरक्ष निकै आकर्षक छ। चराप्रेमीका लागि स्वर्गै हो आरक्ष। ४ सय ८५ प्रजातिका चराको बासस्थान। टप्पु यात्राले मनै लोभ्याउँछ। जति रोमान्चक छ यात्रा, त्यति...

फ्लाइट नम्बर ७१७

फ्लाइट नम्बर ७१७

कान धुम्म भयो एक्कासि– राति सालघारीमा कतै कीरा कराएजस्तो शून्न। पोखरीभित्र कतै डुबुल्की मारेजस्तो। एकछिन अघिसम्म पनि काम त्यसैगरी धुम्म थिए, कपास कोचेझैं, पोखरीमा डुबेझैं।

क्रिकेटर कविका सपना

क्रिकेटर कविका सपना

धुवाँको पनि धागो हुन्छ र? हुँदैन। फ्याट्टै जवाफ दिइहाल्नु कहिलेकाहीँ गलत हुन्छ। केहीबेर सोच्ने हो भने प्रश्नसँग सहमत हुने ठाउँ प्रशस्तै छन्। किनकि, निरज भट्टराईका हरेक कविताले सोच्न बाध्य गराउँछन्।

सम्पादकको अवशान

सम्पादकको अवशान

केही समययता सञ्चार माध्यमको स्वामित्व संरचनामा परिवर्तन आउन थालेको छ। यो परिवर्तनको गति अत्यन्तै दु्रत छ। अखबार, पत्रिका र टेलिभिजनहरू कुनै एउटा परिवारको स्वामित्वप्राप्त कम्पनीबाट सञ्चालन हुँदै आएका छन्। त्यसमध्ये...

आन्विकाको आधा चेहरा

आन्विकाको आधा चेहरा

सुनसरीको शिशु विकासिनी प्रावि मधेसाकी छात्रा आन्विका गिरी कक्षा पाँचमा पढ्थिन् । स्कुलले कविता प्रतियोगिता आयोजना ग¥यो । 'कलम' शीर्षकको कविता लेखेर उनी प्रथम भइन् । नजिकैको बलाहा गाउँस्थित शारदा...

मन्त्रीकी छोरी ! प्रसूति छोडेर बैंकतिर

मन्त्रीकी छोरी ! प्रसूति छोडेर बैंकतिर

क्लिन इनर्जी बैंककी महाप्रबन्धक वर्षा श्रेष्ठ राजनीतिक वातावरणमा हुर्किइन्। बाबु होमबहादुर श्रेष्ठ पञ्चायतकालका प्रभावशाली मन्त्री थिए। घरमा राजनीतिक जमघट भइरहन्थ्यो। दाइ र दिदीहरू चासो राख्थे, तर वर्षालाई कुनै मतलब थिएन।...

घाटका डाक्टर

घाटका डाक्टर

पशुपति आर्यघाटको छेवैमा छ– पशुपतिनाथ आर्यघाट सेवा केन्द्र। आर्यघाटमा ल्याइएको भौतिक शरीर जब खरानीमा परिणत हुँदै कालो धुवाँ बनेर उड्न थाल्छ, केन्द्र त्यहीँ धुवाँको भुमरीमा छोपिएझैं लाग्छ। हिन्दु धर्मावलम्बीहरूको पवित्र...

मान गुमाइरहेका प्रतिष्ठान

मान गुमाइरहेका प्रतिष्ठान

विधागत उन्नतिका निम्ति एउटा प्रतिष्ठान पर्याप्त भएन भन्ने आवाज २०४६ सालको परिवर्तनसँगै उठेको हो। त्यसैले उतिबेलैदेखि विधागत विशेषताअनुसार प्रतिष्ठान बनाउने प्रयत्न सुरु भयो। तर गणतन्त्र ल्याइएपछि मात्र त्यस आवाजले मूर्तरूप...