कथा : आत्मनिर्णय

शनिबार, ०७ असोज २०७४, १२ : ५९ नागरिक


मीरा प्रसाईं
तन-मन दुवै थकित छ आज । निदाउने हरसम्भव प्रयास गरे पनि निदाउन सकिरहेकी छैन । निद्रादेवीले उनको न्यानो काखमा नबोलाएरै होला निद्रा नपरेको ! मन विचलित छ । तन छटपटिँदै छ । दाइसँग कुरा भयो कि उहाँ सधैँ उही कुरा दोहोर्याउनु हुन्छ- नानू, विवाह गर्नुपर्यो ।
अचानक गत शनिबार पनि दाइले फोनमा भन्नुभएको कुरा सम्झिन पुगेँ र विगत फेरि एकपल्ट वर्तमानमा ताजा भएर आयो ।
मानिस स्वभावैले सुन्दरताको भोको हुन्छ । मलाई पुरुषको बाहिरी सुन्दरताले कहिल्यै आकर्षण गरेन । मैले उसको शारीरिक आकर्षणलाई भन्दा पनि बौद्धिकतालाई मनपराएँ । पुरुषको आवरणले मात्रै मलाई कहिल्यै आकर्षित गरेन ।
गेस्ट लेक्चररका रूपमा हाम्रो कलेजमा आएको पहिलो दिन उसले दिएको प्रेमको परिभाषा अझै मेरो मनमा ताजै छ ।
‘प्रेम शारीरिक अवयवद्वारा उत्पन्न हुने वासनात्मक भावना होइन, प्रेम त मीठो, चोखो र न्यानोपनको महसुस हो । प्रेमको न कुनै तौल हुन्छ न त कुनै उचाइ र गहिराइ । प्रेमको भौतिक अस्तित्व छैन, त्यसैले प्रेम दृश्ययोग्य छैन, स्पर्शयोग्य छैन ।’
उसको यही भनाइले प्रभावित गरेको थियो मलाई । उसले पनि मलाई अन्य विद्यार्थीको तुलनामा केही बढी ध्यान दिएको आभास हुन्थ्यो ।
भानुचोकनजिकै डेरा गरेर बस्ने ऊ, साँझ सधैँ भानुचोकमा भेटिन्थ्यो । उसका तार्किक कुरा सुन्न मलाई साह्रै मज्जा लाग्थ्यो । प्रायः सधैँ इभिनिङ वाक गर्ने बहानाले भानुचोकसम्म पुग्थेँ म । पोलेको मकै खाँदै घन्टौँ गफ गथ्र्यौं हामी । पढेका कुरालाई नबिर्सने मनोवैज्ञानिक तरिकाबारे उसले मलाई सिकाउँथ्यो, उसले सिकाएका तरिकालाई पछ्याउँदै जाँदा स्मरण शक्ति तेज भएको पनि महसुस भएको थियो मलाई । एकचोटि पढेपछि दोस्रोचोटि पढ्नैनपर्ने सम्झन सक्ने भएकी थिएँ । मानविकी संकायको प्लस टुको परीक्षामा मैले कलेज टप गरेँ ।
कलेजमा उसलाई सबैले ‘रमेश सर’ भनेर सम्बोधन गर्थे । अन्जानमै म ‘रमेश सर’सँग नजिकिएँ । सबैको रमेश सर, मेरा लागि रमेश मात्रै हुन थाल्यो । अन्ततः प्रेमी–प्रेमिका हुँदै श्रीमान् श्रीमतीका रूपमा हाम्रो साइनोको जुइनो बाटियो ।
भालुबाँसमा नाम खोप्दा, बूढासुब्बामा सात फन्को लगाउँदा सात जुनीसम्म एक–अर्काको हुने वाचा गरेका थियौँ तर भनाइ, गराइ र भोगाइ जिन्दगीका फरक–फरक पाटा रहेछन् । भनाइ गराइसँग मिल्दो रहेनछ । भोगाइ भनाइसँग मिल्दो रहेनछ ।
हरेक मान्छे आशा र अनुमानमै जिएको हुन्छ । मैले पनि आफ्नो कर्तव्य, कोसिस, आशा, अनुमान र भरोसा डगमगाउन दिइनँ ।
सम्बन्धमा आउने शंका र भ्रमले मानिसको जिन्दगीमा डढेलो लगाउने रहेछ । भ्रम, शंका र पुरुष दम्भले मेरो जिन्दगीमा डढेलो लगायो । सायद त्यो प्रेमदिवसको दिन भएको वास्तविकता रमेशले बुझ्ने कोसिस गरेको भए यो सबै हुने थिएन ।
त्यो दिन रमेशलाई सरप्राइज दिन सपिङ गरेर फर्कंदै थिएँ, बाटोमा कसैले मेरो हात समायो । फर्किएर हेर्दा प्रदीप रहेछ । मेरो बाल्यकालको साथी । अमेरिका बसेर आएको उसले मलाई देख्नेबित्तिकै बाटोमै अँगालो मा¥यो र मेरो हात समातेरै कुरा ग¥यो ।
छेवैको हिमालयन जाभामा कफी पियौँ हामीले । छुट्टिने बेला उसले रातो फुलाफ किनेर दिँदै भन्यो, ‘ह्याप्पी भ्यालेन्टाइन डे सरिता ।’
प्रदीपले उसकी अमेरिकन श्रीमतीलाई पनि नेपाल ल्याएको रहेछ । दाजुभाउजुलाई भेट्न श्रीमतीलाई पनि लिएर घर आउँछु भन्दै ऊ बिदा भयो ।
प्रेम दिवसका दिन रमेशलाई मैले सरप्राइज दिँदा पनि उसको मुहारमा खुसी झल्किएको थिएन । हेर्दाहेर्दै ऊ मसँग बोल्न छोड्यो । किन रिसाएको भनेर धेरै सोधेँ, अन्ततः उसले मलाई परपुरुष संगतको दोष लगायो ।
त्यो दिन म कसरी भुल्न सक्छु र ? रमेशद्वारा मेरो चरित्रको मनमौजी हत्या भएको दिन । सासू–ससुरा, नन्द, अमाजू, फुपाजू, भिनाजु सबैका अगाडि मेरो चरित्रलाई मकैको घोँगा नंग्याएझैँ नंग्याएको थियो उसले ।
प्रदीप र मबीच पुरानो सम्बन्ध छ भनेर कसैले रमेशलाई झूट कुरा सुनाएको रहेछ  । मैले साँचो बताएँ । उसले पत्याएन, भन्यो, ‘तेरो प्रेमी होइन त्यो ? अब फेरि हिँड्न थालिस् ऊसँग ?’
मेरो चरित्र र विश्वासको हत्या गर्नुको कारण थियो– रमेशकी पूर्वप्रेमिका ममताको पुनरागमन । ममतासँग सम्बन्धमा खटपट भएपछि रमेशले बिहे गरेको रहेछ, ममतालाई नै देखाउन । यो घीनलाग्दो रहस्य पनि त्यहीबेला थाहा पाएँ मैले । अन्ततः रमेशले मलाई लŒयायो र ममतासँग बिहे गरेर क्यानडा गयो ।
आफ्नो दोष ढाक्न मान्छेहरू अरुलाई मनमौजी दोषी बनाउन सहजै सक्दा रहेछन् । हुँदै नभएको आरोप लगाएर मलाई ‘ओसिडी’ अर्थात् अब्सिसिभ कम्पल्सिभ डिसअर्डरको अवस्थासम्म पु¥यायो उसले ।
मानसिक तनाव सहन नसकेर आत्महत्या प्रयास गरेकी मैले यो दोस्रो जीवन पाएकी हुँ । नन्द नभएकी भए यो संसारमा मेरो अस्तित्व कहाँ रहन्थ्यो र ?
०००
मोबाइलले संकेत दियो । हेरेँ, दाइको म्यासेज रहेछ ।
नानू,
हामी सबैलाई आराम छ । तिम्रो विवाह एक वर्ष पनि टिकेन, त्यस्तो विवाहलाई के विवाह भनौँ र ? तिम्रो पुनर्विवाहका लागि धेरै समय अघिदेखि भन्दै आएको हो मैले, तिमीलाई थाहै छ । दाजु र पिता दुवैको कर्तव्य पूरा गर्नु छ मैले । तसर्थ, मेरो भावनालाई बुझिदेऊ । मेरो साथीको छोरा प्रवेश बेलायतको अक्सफोर्ड भन्ने ठाउँबाट नेपाल घुम्न आएको छ । तिम्रो फोटो देखेर तिमीलाई मनपराएको कुरा उसले तिम्री भाउजूलाई भनेको रहेछ । बेलायत फर्किएपछि तिमीलाई हेर्न आउँछ रे । अब तिमी एक्लै नबस । मामाको छोराको घरमा जाऊ म कुरा गरिदिन्छु । नानू, मिल्छ भने तिमीले घाँटीमा बनाएको चराको ट्याटु मेट्नु । उसलाई साधारण केटी मनपर्ने रहेछ ।
तिम्रो दाजु
०००
दाजुको इमेल पढेपछि मन उद्वेलित भइरह्यो । नारीवादी अर्थात् नारी अधिकारबारे वकालत गर्ने मेरो दाजुले त यस्ता कुरा गर्नुहुन्छ ? आमपुरुषको सोच झन् कस्तो होला ?
विद्यार्थी भिसामा बेलायत आएँ । संघर्ष गरेँ । साइकोथेरापी पढेँ । अहिले साइकोथेरापिस्टको जागिर छ । सानदार अपार्टमेन्टमा बस्छु । लक्जरियस गाडी चढ्छु । लोग्ने मान्छेको सहाराविना पनि म सुखी छु, खुसी छु ।
विगत आँखामा झलझली आयो र धेरैपछि आज रित्तो–रित्तो महसुस भएको छ । बेचैनीले छोएको छ । कहिलेकाहीँ मनको भँडास ओकल्न शब्दले पनि साथ दिँदा रहेनछन्, शब्द नै नभेटिने । टोलाएर, मनमा कुरा खेलाएर बसेँ । आँखामा बादल लागेछ, झरी प¥यो । झरीले पीडाको अस्तु बगाएपछि मात्र मन केही शान्त भयो ।
आँसुको कुनै नाप तौल हुँदैन तर त्यही आँसु बग्दा भारी भएको मन हलुका भयो । आखिर के सम्बन्ध छ आँसु र दुःखपीडाको, आँसु र विचारको ?
सोचाइको गहिराइमा धेरैपटक विचारले डुबुल्की मारेपछि दाइलाई जवाफ लेखेँ–
‘दाजु, म कोही कसैसँग किन डराउने ? म नारी हुँ त्यसैले ? लोग्ने मान्छेद्वारा स्वास्नी मान्छे कसरी प्रताडीत छन् भनेर मलाई राम्रोसँग थाहा छ ।
दाजु, तपाईं आफैँ भन्नुस त ! के म बजारमा बेच्न राखेको सामान हुँ ? मलाई किन हेर्न आउने उसले ? केटा पक्षले नै केटीलाई हेर्न आउनुपर्ने किन ? कुनै शारीरिक अशक्तता वा अपांगता छ कि भनेर ? हजुरलाई डर छ होइन, म एक्लै बसेको देखेर ? त्यो केटाले मलाई तिरष्कार गर्छ कि भन्ने ? एउटी छोरी मान्छे एक्लै बस्दा यो समाजले किन शंकाको दृष्टिले हेर्छ ? म तपाईंको मनोविज्ञान बुझ्छु, तपाईं मात्रै होइन, समाजले पनि मलाई यही भन्छ, छोरी मान्छे बेलायतजस्तो स्वतन्त्र देशमा एक्लै बसेकी छे, के गतिली होली र ?
स्वतन्त्रताको अर्थ सहअस्तित्वसँग जोडिएको हुन्छ । यो कुरा समाजलाई बुझाउन गाह्रो छ, आजको समयमा पनि स्वास्नीको कुमारित्व नभेटिँदा यातना दिने समाजलाई ?
दाजु, बेलायती स्वतन्त्रताको अर्थ संस्कारहीन हुनु होइन । नेपाल छोडेर पश्चिमी देशमा गएकी नारी अपवित्र हुन्छे, कुमारी रहन्न भन्ने भ्रम र शंका पुरुषको विकृत मनोविज्ञान र पुरातन सोचको उपज मात्रै हो । शंका, उपशंका र भ्रमको पिरामिडले उठ्नै नसकिने गरी थिचिएका छन् पुरुषहरू । जसरी आमपुरुषले एक्ली नारीलाई शंकाको दृष्टिकोणले हेर्छन् हजुर पनि त्यही शंका, उपशंका र भ्रमको पिरामिडले थिचिनुभएको रहेछ । नारी हक र अधिकारबारे आवाज उठाउने हजुरले के यस्तो कुरा गर्न सुहाउँछ दाजु ? हजुर जे सोच्नुस् । मेराबारे सोच्न स्वतन्त्र हुनुहुन्छ ।
तर दाजु, म म नै हुँ । कसैले पवित्र ठान्दा पवित्र हुने र अपवित्र ठान्दा अपवित्र हुने होइन । पँलासलाई पनि त मानिसहरू मन्दिरमा चढाउँदैनन् । पँलास मन्दिरमा चढाउनु हुँदैन भन्ने मानिसको दृष्टिकोण मात्र न हो । गलत बुझाइ न हो । भगवानले ‘पँलास मलाई चढाऊ’ भने पनि मानिसले पँलास मन्दिरमा चढाउँदैन किनकि त्यहाँ विश्वासको अभाव हुन्छ ।
 म कसैलाई मेरो चारित्रिक प्रमाणपत्र देखाइरहन सक्दिनँ । मैले मेरो आत्मसम्मान, अस्मिता र इज्जतलाई धमिल्याएकी छैन । यिनै चिज मेरा स्वाभिमान र अभिमान हुन्, म दृढ छु । मैले लेखेका स्वतन्त्रताका कुराका आधारमा मेरो चारित्रिक विशेषताको मापन बिन्ती नगर्नु होला दाजु, तपाईंले जे सोचेर मेरो नाम सरिता राखिदिनु भयो म अझै त्यही सरिता हुँ जसलाई रमेशबाहेक अन्य कुनै पुरुषले अहिलेसम्म स्पर्श गरेको छैन ।
यो कुरा म बाहिरी दुनियाँलाई बताउँदै हिँड्न सक्दिनँ । स्कुल जान भनेर घरबाट हिँडेकी म साथीहरूको लहैलहैमा लागेर आफू पढ्ने स्कुल नगई अलि परको वरबोटे स्कुल गएकी थिएँ नि, याद छ हजुरलाई ? हेडसरले मलाई वरबोटे स्कुलबाट फर्कंदै गरेको देखेपछि हजुरलाई पोल लगाउँदा मैले म गएको होइन भनेर झुट बोलेकी थिएँ नि, हजुरसँग । त्यो बेला हजुरले भन्नुभएको थियो, ‘झूट बोल्नु हुँदैन नानी । झूट बोल्नु भनेको ठग्नु हो, आफैँलाई छल्नु हो । ‘अब भन्नुस् दादा, कसैकी श्रीमती भइसकेकी म कुमारी केटी हुँ भनेर कसरी भनौँ ? त्यो केटासँग झूट बोल्न गाह्रो नहोला मलाई तर कमसेकम आफैँलाई छल्न त सक्दिनँ म । आफ्नै आत्म सम्मानसँग हारेर म कतिञ्जेल शान्तिको श्वास फेर्न सक्छु र ? कुमारी हुनुको प्रमाण देखाएर आफैँलाई बेच्न सक्दिनँ, किनकि म कसैले बेच्न राखेको सामान होइन ! मेरो चारित्रिक प्रमाणपत्र देखाएर आफू आफ्नै आत्मसम्मानसँग हारेर आफैँलाई अरुसँग बिकाउनु छैन मलाई । म कसैको बन्धनभित्र आफूलाई बन्धक बनाउन चाहन्नँ । कसैको शारीरिक र मानसिक शोषणमा फस्न चाहन्नँ ।
अस्ति भर्खर साथीको दाइले जापानबाट फोन गरेर भन्नुभयो ‘भान्जी, सुजा शर्माबारे यसो बुझ्नुप¥यो । युकेमा कोसँग बसेकी हुन्, केटा साथीहरू के–कस्ता छन्, विशेष सुजा कस्ती खाल्की केटी हो ? एउटा भाइले मनपराएको छ । आजकाल एक्लै बस्ने केटी, अलिअलि त बुझ्नुप¥यो नि भान्जी !’
नारी र पुरुषप्रतिको सामाजिक दृष्टिकोण अनि दायराको समानता कति विभेदपूर्ण छ यहाँ । मामाले भन्नुभएको केटो जापानमा छ, सुजा शर्मा बेलायतमा । मलाई थाहा छ, त्यो केटाले सुजा शर्माको पवित्रताको मापन गर्न खोजेको हो । के त्यो केटा चाहिँ पवित्र होला र ?
त्यो केटाले पनि मलाई हेर्न आउनुको कुनै तुक छैन । यदि कुनै पुरुषले कसैको कुमारित्वमाथि प्रश्न उठाउँछ भने उसले पनि आफू कुमार छु कि छुइनँ भन्ने कुराको हेक्का राखोस् । माफ गर्नु होला दाजु ! मेरो पनि आफ्नो आत्मसम्मान छ । आफ्नो स्वतन्त्र विचार छ । वैवाहिक साइनोको साँघुरो बाटोमा म आफ्नो जिन्दगीको गाडी हाँक्न सक्दिनँ । एकपल्ट जिन्दगीमा ब्रेक लागिसकेको छ, बडो मुस्किलले मैले गति लिएकी छु, अब मेरो जिन्दगीको गति लिने गियर कुनै पुरुषको हातमा सुम्पिन सक्दिनँ । म धर्म र संस्कारको विरोधी कदापि होइन । धर्मका नाममा कुसंस्कारलाई अँगाल्न पनि सक्दिनँ । बेलायती संस्कारले छोएर मेरो सोच नारी प्रधान भएको नठान्नु होला । समयले आधुनिक बनाएका दीक्षित पुरुषको मस्तिष्क पनि नारीप्रति श्वेत छैन भने त्यस्तो पुरुषलाई म फेरि कसरी अँगाल्नु दाजु ? पुरुषको विकृत मनोविज्ञान बुझ्दाबुझ्दै थाकेकी छु म । अब कुनै पुरुषकी स्वास्नी बन्न सक्दिनँ र अर्को पुरुषलाई जन्म दिन चाहन्न । समाजमा विद्यमान पुरुषवादी सोच र चिन्तन मैले अनुभव गरेकी छु ।
माफी चाहन्छु दाजु ! धेरैचोटि भन्ने कोसिस गरेँ । साहस जुटाउन सकेकी थिइनँ मैले । अन्ततः आज साहस बटुलेर यो म्यासेज लेख्दै छु । अन्त्यसम्म पढी दिनुहोला है ।
नारीको त्याग, तपस्या र बलिदानलाई कुनै पुरुषले किन बुझ्दैन दाजु ? नारी नै धर्ती हो । नारी नै आमा हो । नारी नै दिदी बहिनी हो । नारी नै श्रीमती हो भन्ने सत्यतालाई बुझेर पनि किन नकार्छन पुरुषहरू ? स्वास्नी हुँदाहुँदै परस्त्रीगामी हुन्छन् पुरुषहरू किन ? के कामाग्नि र सुन्दरताकै लागि हो त ? पल्लाघरे भाउजूले तीन सन्तान जन्माएपछि दुर्गानाथ दाइले दोस्रो बिहे गरेका ?
सुत्केरी हुन नसकेर मृत्युवरण गरेकी मन्दिराको लोग्नेले स्वास्नी मरेको १३ दिनकै दिन फूलमाला गरेको ? धर्मकला काकी माइत गएका बेला गणेश काकाले बिरामी बुहारीलाई बलात्कार गरेका ? हरिशरणले छोरी बलात्कार गरेको ? संसार पुरुषविना चल्दैन तर दाजु यो संसारमा पुरुषकै माझमा भए पनि पुरुष जातलाई घृणा गर्छु म । दाजु, हजुरले नै भन्नुभएको हो, उसले मेरो फोटो देखेर बिहेको प्रस्ताव राखेको भनेर, अनि फेरि किन मलाई हेर्न आउनू ? म कस्ती छु भनेर त उसले देखिसक्यो । मलाई थाहा छ, म कोसँग र कसरी बसेकी छु, ऊ त्यही हेर्न चाहन्छ र मेरो चरित्रको मापन गर्न चाहन्छ । विवाह अघि शारीरिक सम्पर्कबाट अछुतो रहेका पुरुष अपवाद मात्रै होलान् । त्यो केटाले अहिलेसम्म आफूलाई कतिचोटि नांगो बनाएको छ वा छैन, आत्मा साक्षी राखेर भनोस् । र मात्र कुनै नारीसँग विवाह गर्नुपूर्व उसको चरित्रको अड्कल काटोस् ।
पुरुषहरू किन बुझ्दैनन्, जसरी पुरुषहरू कुमारी श्रीमती चाहन्छन्, त्यस्तै श्रीमतीहरू पनि हुनेवाला श्रीमान् कुमार नै चाहन्छन । दाइ, यदि त्यो केटाले आफू कुमार हुनुको प्रमाणपत्र लिएर आउँछ भने म पनि आफू कुमारी हुनुको मेडिकल परीक्षणसहितको प्रमाणपत्र देखाउँछु । कस्तो आधुनिक खोल ओडेको पुरुष हो ऊ, अमेरिकामा बस्दै आएको उसले आफू चाहिँ कुमार छु कि छैन भन्ने कुराको हेक्का राख्यो कि राखेन होला ?
तपाईंलाई थाहा छ दाइ ? हाम्रो देशमा नारी हिंसा किन हुन्छ ? नारी पाइतालाको धुलो हो भन्ने सोचले, नारीप्रतिको पुरातन सोचले, दाइजो प्रथाले र कतिपय संस्कारका आडम्बरी कथनहरूले !
विवेकी छन्, पुरुषहरू तर विवेकको सही उपयोग गर्न जानेका छैनन् उनीहरूले । पुरातन सोचले दम्भ र अहंकारी भएका छन् उनीहरू र त आधुनिक समाजमै रहेर पनि पुरुषसँग नजिक रहेका नारी सबै बिटुला हुन्छन् भन्ने भ्रमले आक्रान्त हुन्छन् । मनको भँडास निकाल्न नारी शोषण गर्छन् । नारी शब्द र नारी शरीरलाई किन विकृत मनोविज्ञानले हेर्छन्, बुझ्छन् पुरुषहरू ! नारी कोख नै हरेक पुरुषको पहिलो घर हो भन्ने सत्यतालाई किन भुल्छन् पुरुषहरू ?
मेरो चाहनाको कदर गर्नुहुन्छ भने अझै पनि म भन्छु, ‘म विवाह गर्न चाहान्न दाजु ।’ तर तपार्इंहरूको चाहनाविरुद्ध जान सक्ने हिम्मत पनि छैन मसँग । तपाईंका लागि म मेरो आत्मनिर्णयको अवज्ञा गर्न तयार छु । मलाई पुरातन लोग्ने होइन, लोग्नेका रूपमा साथी र अभिभावकको अपेक्षा छ । यदि उसले पनि आफू कुमार हुनुको प्रमाण दिन सक्छ भने म ऊसँग विवाह गर्न तयार छु । होइन भने मलाई लोग्ने मान्छेको सहारा चाहिँदैन ।
दाजु, आशा छ तपाईं र भाउजूले मेरो आत्मनिर्णयको कदर गर्नुहुनेछ ।’
म्यासेज लामो भएछ । एकैपटक गएन । पटक–पटक गरेर पठाएँ । हप्ता दिनसम्म पनि दाजुको  फोन, म्यासेज केही आएन । भाउजूसँग कुरा हुँदा थाहा पाएँ, दाजुलाइ त हृदयघात भएर अस्पताल लगिएको रहेछ ।
धेरै दिनपछि आज लन्च ब्रेकमा इमेल खोलेँ, भर्खरै दाजुको इमेल आएको रहेछ । लेखिएको थियो–
‘सरिता, म सन्चो हुँदै छु । तिम्रो इमेलले मलाई सोच्न बाध्य बनायो । यदि हरेक पुरुषले नारीले जस्तै गहन ढंगले सोच्ने भएको भए सायद कुनै नारीको आत्मसम्मानमा चोट पुग्दैनथ्यो । तिमीले सही भनेकी छौ– यो समाजलाई रतन्धो लागेको छ । रतन्धो लागेका मेरा आँखाको उपचार तिम्रो दिव्य सोचले भयो । नानू,  पुरुषलाई तिमी घृणा गछ्र्यौ र विवाहले तिम्रो आत्म–सम्मानमा चोट पु¥याउँछ जस्तो लाग्छ भने विवाहको निर्णय म तिम्रै जिम्मामा छोड्छु र तिम्रो आत्मनिर्णयको सम्मान गर्छु ।  तर नानू,  सबै पुरुष तिमीले सोचे र बुझेजस्ता विकृत नहुन पनि सक्छन् । फेरि पनि एकपल्ट विचार गर । तिम्रो विचारको उच्च कदर हुनेछ ।’
तिम्रो दाजु ।







यसमा तपाईको मत

तपाईंको रुचि अनुसारको समाचारको लागि खाता खोल्नुहोस् ।

अन्य समाचार

सुटिङका लागि नेपाल आउँदै अर्जुन-परिणिती

सुटिङका लागि नेपाल आउँदै अर्जुन-परिणिती

अभिनेता अर्जुन कपुर र अभिनेत्री परिणिती चोपडाको अभिनय रहने नयाँ फिल्म ‘सन्दीप और पिंकी फरार’ को सुटिङ नेपालमा पनि गरिने...

सकियो श्वेताको ‘कान्छी’

सकियो श्वेताको ‘कान्छी’

नायिका तथा निर्मात्री श्वेता खड्काले निर्माण गरेको फिल्म ‘कान्छी’ को छायांकन सकिएको छ । आकाश अधिकारी निर्देशित फिल्मले ५० दिनको...

‘कसले बजाउने बिनायो र मुर्चुङ्गा ?’

‘कसले बजाउने बिनायो र मुर्चुङ्गा ?’

दुई दशक अघिसम्म खोटाङको हलेसी तुवाचुङ नगरपालिका–३ च्यास्मीटारका टोल–टोलमा बिनायो र मुर्चुङ्गा बज्थे । मेलापात घाँस–दाउरा, हाटबजार, अर्मपर्मका बेला घन्किने...

तस्विरमा कलाकारको भाइटीका

तस्विरमा कलाकारको भाइटीका

तिहारको अन्तिम दिन शनिबार दिदीबहिनीले दाजुभाइलाई र दाजुभाइले दिदी बहिनीलाई यश, ऐश्वर्य र दीर्घायुको कामना गर्दै आ–आफ्नो परम्पराअनुसार पञ्चरंगी वा...