पदयात्रामा हराएकी कोरियन युवती

‘पदयात्रामा एक्लै जाँदै नजानू’

बुधबार, ०७ चैत २०७४, १६ : १० जी आई


म अहिले २६ वर्षकी भएँ । म कोरियामा कर र कानुनी क्षेत्रमा काम गर्छु । मलाई घुमघाम निकै नै मन पर्छ । म अहिले पनि जागिरमै छु । तर, बिदा लिएर घुम्न आएकी छु । म पोहोर पनि नेपाल आएकी थिएँ । तर, पोहोर समय अभावले गर्दा पदयात्रामा गएकी थिइनँ । पछिल्लो केही समय म भारतमा बसेर हिन्दी भाषा पनि सिकेकी छु । त्यसले मलाई नेपाली भाषा केही बुभ्mन सघाएको छ । 

‘पदयात्रामा एक्लै जानु हुने रहेनछ भन्ने सिकाएको छ । सकेसम्म गाइड वा पोर्टर नभए अर्काे एकजना साथी अवश्य चाहिने रहेछ ।’

दोस्रो नेपाल भ्रमणको क्रममा म यो पटक अन्नपूर्ण आधार शिविरसम्म पुग्ने योजना बनाएँ । अनि, पोखराबाट झोला बोकेर एक्लै उकालो लागें । म गाइड र पोर्टरबिना पदयात्रामै निस्केकी थिएँ । मलाई पदयात्रामा जाँदा गाइड र पोर्टर चाहिन्छ भन्ने थाहा थिएन, कसैले चाहिन्छ भनेर भनेको पनि थिएन, लैजानु अनिवार्य छ भनेर समेत कसैले भनिदिएन । त्यसैले झोला बोकेर एक्लै माथि लागेकी थिएँ ।

पदयात्राको क्रममा बाटोमा एकजना कोरियाली साथी भेटिए । उमेरको हिसाबले उनी मभन्दा कान्छा थिए । अनि मैले उनलाई भाइ भनेर बोलाउँथे । ती भाइ पोर्टर लिएर पदयात्रामा गएका थिए । हामी एकै मुलुकका भएकाले साथी बनेर सँगसँगै पदयात्रा गर्ने भन्यौं र हिँड्दै थियौं । कोरियाली भएकाले नजिकको साथी ठानेर म उनीसँगै पदयात्रा गरें । 
यात्राको क्रममा हामीले बीचमा सानो बच्चासहित आएका कोलम्बियाका पदयात्री परिवार पनि भेट्यौं । तर, उनीहरूले ‘तिमीहरूलाई चाँडो फर्किनु पर्ने भए अछि छिटो हिँड्न सक्छौ’ भनेर सुझाएका थिए । त्यसैले गर्दा हामीले उनीहरूलाई बाटोमा छाडेर अघि बढ्यौं । आधार शिविर घुमेर हामी निकै नै खुसीका साथ फर्केका थियौं । आधार शिविरको घुमाइले म निकै नै हौसिएकी थिएँ । आधार शिविर घुम्न निकै नै रोमाञ्चक रहेछ । हामी आधार शिविर घुमेर फर्केर आउँदै गरेपछि मेरो कोरियन साथी मर्दी हिमाल जाने भनेर अर्कै बाटो लाग्ने भयो । ऊ र म छोमरोङबाट फरक मार्ग समाउने पक्का भयो । मलाई पनि मर्दी  हिमाल जाने रहर त थियो, तर, खुट्टामा चोट लागेकाले हिँड्न नसक्ने भनेर सिधै पोखरा आउने योजना सहित छोमरोङबाट घान्द्रुकतिर लागें । मेरो कोरियन साथी छोमरोङबाट ओर्लेर लान्द्रुक हुँदै मर्दी हिमाल जाँदै थियो । छोमरोङबाट म एक्लै घान्द्रुकका लागि हिँडेकी थिएँ । 

गत शुक्रबारको कुरा हो, बिहान नास्ता खाएर एक्लै घान्द्रुक आउँदै थिएँ । छोमरोङबाट घान्द्रुक आउने दुईवटा बाटो रहेछन् । तर, म माथिल्लो बाटो लागेकी थिएँ । तल्लो बाटोको बारेमा मलाई उत्तिसारो जानकारी थिएन । छोमरोङबाट किमरुङ खोला तरेपछि घान्द्रुक आउन सकिन्छ । यो पुरानो पदमार्ग रहेछ । एकपटक चल्तीको बाटो भए पनि अहिले मान्छे कम हिँड्ने रहेछन् । म झोला बोकेर एक्लै हिँडिरहेकी थिएँ । पैदल हिँड्दा हिँड्दै बीचमा कतै आएपछि मैले बाटो बिराएछु । त्यो बेला म साँच्चै मुर्ख भएछु । बाटो बिराएको मलाई निकै ढिला गरी मात्र थाहा भयो, जब मैले हिँड्ने बाटो नै पाइनँ । बाटो बिराएर धेरै नै अघि बढेछु, जहाँबाट अघि बढ्ने बाटो नै थिएन । धेरैबेर हिँडेपछि म घाँसैघाँस भएको ठाउँमा पुगेछु । जहाँ मान्छे हिँडेको कुनै संकेत पनि थिएन । पहिला जंगलमा मान्छे हिँडेको पाइलाको छाप थियो, तर, पछि त्यही संकेत पनि भेटिएन । कतै पनि जाने बाटो नदेखेपछि मैले बिहान छुटेको गाइड (अर्काे कोरियालीसँगै गएको) लाई फोन गरें । उसले मलाई ‘तिमी गलत बाटो गयौ, जुन बाटो आयौ, त्यही बाटो फर्किनू’ भन्यो । तर, मैले आएको बाटो नै पत्तो पाइनँ । 

अब बाँचिन्छ भन्ने नै आस हराउन थालिसकेको थियो । के र कसो गरौं भन्ने लागिरहँदा खोला तरेर पारिपट्टि जाने निधो गरें । तर, खोलामा साना ढुंगा निकै नै चिप्ला थिए । बारम्बार ती ढुंगामा लड्न पुगें । केही गरी पानीमा लडिहाले पनि मोबाइल जोगाउनुपर्छ भनेर प्लास्टिकमा पोको पारेर सानो हाते झोलामा बोकें । अनि ठूलो झोला ढुंगाको छेउमा राखें । जसोतसो म अप्ठेरोबाट मुक्त हुनु थियो । मलाई झोलाभन्दा पनि ज्यानको माया थियो । अनि पानीमा भिज्दै खोला तरें । पानीले मेरो कपडा पनि भिज्यो, तर, खोला तरेपछि पनि मैले बाटो भेटाइनँ ।

म पुगेको अन्तिम बिन्दुबाट माथि र तल जाने कतै पनि बाटो नदेखेपछि म आत्तिन थालें । माथि उकालो लाग्दा झनै हराउने देखेर भिरैभिर घाँस समातेर तलतिर ओरालो लागें । तल झर्दा खोलामा पुगिन्छ र त्यहाँ कतै मान्छे भेटिन सक्छन् भन्ने मेरो बुझाइ थियो । तर, मैले गलत गरेछु । तल, ओरालो लाग्दा कोही भेटिनँ । म मान्छेको खोजीमा घाँस र बुट्यान समाएर लड्दै ओरालो लागें । घाँस चिप्लेर ठाउँठाउँमा लड्न पनि पुगें । अनि मलाई हातखुट्टामा चोट पनि लाग्यो । कतै बाटो पहिल्याउन नसकेपछि म हराएको पक्का भयो । खोलामा झरे पनि आफूले सोचेजस्तो कोही मान्छे भेटाउन नसकेपछि म झनै आत्तिएँ । समय बित्दै गयो, म एक्लै थिएँ, कतै पनि मान्छेको जानकारी थिएन । के र कसो गरौं भन्ने मात्र भइरहेको थियो । 

आफू हराएको पक्का भएपछि अब बाँचिन्छ भन्ने नै आस हराउन थालिसकेको थियो । के र कसो गरौं भन्ने लागिरहँदा खोला तरेर पारिपट्टि जाने निधो गरें । तर, खोलामा साना ढुंगा निकै नै चिप्ला थिए । बारम्बार ती ढुंगामा लड्न पुगें । केही गरी पानीमा लडिहाले पनि मोबाइल जोगाउनुपर्छ भनेर प्लास्टिकमा पोको पारेर सानो हाते झोलामा बोकें । अनि ठूलो झोला ढुंगाको छेउमा राखें । जसोतसो म अप्ठेरोबाट मुक्त हुनु थियो । मलाई झोलाभन्दा पनि ज्यानको माया थियो । अनि पानीमा भिज्दै खोला तरें । पानीले मेरो कपडा पनि भिज्यो, तर, खोला तरेपछि पनि मैले बाटो भेटाइनँ ।

मोबाइल भने सम्पर्क गर्नका लागि जोगाउनतिर लागे । म केही गरी मरिहालें भने पनि झोला भेटेर पत्ता लगाऊन् भन्ने मेरो मनले त्यो बेला गलत सोचिसकेको थियो । हराएको पक्का भए पनि अब हेलिकप्टर बोलाउनुपर्छ भन्ने लाग्यो । तर, खोलाको खोंचमा फोन नेटवर्क नै आएन । केही पर पुगेपछि आफूसँग रहेको नक्सा निकालेर फोन गरें । नक्सामा अन्नपूर्ण संरक्षण क्षेत्र आयोजनाका पर्यटन अधिकृत रश्मी आचार्यसँग सम्पर्क भयो । त्यो बेलासम्म मेरो मोबाइलमा ५ रुपैयाँ मात्र ब्यालेन्स थियो । मैले रश्मीलाई मेरो मोबाइलमा पैसा सकियो, मलाई त्यहींबाट फोन गर, म अप्ठेरोमा परेकी छु, मलाई उद्धार गर्न जरुरी छ भनेपछि उनले नै फोन गरिन् । अनि अप्ठेरोमा परेको थाहा पाएपछि २ सय रुपैयाँ रिचार्ज पनि गरिदिइन् । त्यसले मलाई अलिकति राहत दियो । यति हुँदासम्म पनि कतै मान्छेको सम्पर्क हुने देखिनँ । हेलिकप्टर पनि आउने सम्भावना छैन भनेर रश्मीले मलाई भनिन् । मैले १०–१० मिनेटमा फोन गर्नु, नत्र म आत्तिएर मर्छु जस्तो लाग्छ भनेपछि उनले मलाई फोन गरिरहिन् । उनको फोनले मलाई केही राहत दिन्थ्यो । उनले मेरा लागि मात्र त्यो दिन करिब ४ घन्टा समय दिइन्, त्यो अवधिमा बारम्बार फोन गरेर नआत्तिन भनिरहेकी थिइन् ।

म हराएको बारे रश्मीले त्यस क्षेत्रका व्यवसायीलाई पनि भनिसकेकी रहिछन् । उनीहरू मेरो खोजीमा आउने थाहा पाएँ । त्यत्तिबेलासम्म रात पर्न थालेको थियो । जंगल र खोला, अनि सुनसान वातावरणले मन आत्तिदैं थियो । मलाई खोज्न हिँडेकाहरूले फोन गरिरहन्थे, तर मैले म कहाँ छु भनेर भन्न सक्दिनथें । अँध्यारो हुँदै गयो, बिहान खाएको नास्ताबाहेक मेरो पेटमा केही परेको थिएन । पदयात्राको अन्तिम दिन भनेर मैले झोलामा केही खानेकुरा पनि राखेको थिएन । सानो बोटलमा अलिकति पानी मात्र थियो । मेरो घाँटी निकै नै दुखेको थियो । फोन लागेका कारण म उनीहरूको सम्पर्कमा पुग्न सकेको थिएँ । मोबाइलमा ब्याट्री सकिने डर थियो, तर, ‘पावरब्यांक’ चार्ज रहेछ, त्यसले गर्दा ब्याट्रीको समस्या भएन । नेटवर्क लाग्ने र नलाग्ने गर्दा मन आत्तिन्थ्यो । 

रात पर्दै गयो, अँध्यारो बढ्दै गयो । करिब ८ बजेतिर मेरो खोजीमा आएका दुईजना युवाले बालेको बत्तीको उज्यालो देखियो । उनीहरू मलाई बोलाउँथे, म बोल्थें तर कहाँ छु भनेर भन्न सक्दिनथें । हिँड्दा रुखले लाइट छेकिँदा मन आत्तिन्थ्यो । बेलुकी ८ बजेतिर उनीहरू बल्ल म भएको ठाउँमा आइपुगे । मलाई खोजी गरेर उद्धार गर्ने, मोबाइलमा पैसा सकिँदा पनि २ सय रुपैयाँ पठाएर सहयोग गर्ने सबैप्रति म आभारी छु । मैले त यो नै मेरो अन्तिम दिन भन्ने ठानेकी थिएँ, तर कतै केही भएन । जंगलमा जंगली जनाबरको त्रास पनि थियो । तर पनि म सुरक्षित रहें । 

जब अब म बाँच्छु भन्ने लाग्यो मेरो आँखामा आँसु आयो । उनीहरूसँग अरु ४ जना पनि मेरो खोजीमा हिँडेका रहेछन् । ती दुईजनाले खोजीमा हिँडेका अरु साथीहरूलाई पनि मसँग भेट भएको जानकारी दिए । म युवाहरूको साथमा पुगेपछि बल्ल राहत महसुस गरें । अनि केहीबेर आगो बालेर बस्यौं । अरु साथीहरू आएपछि झनै ठूलो आगो बाल्यौं । सुरुमा भेट भएका युवाहरूले मलाई अप्ठेरो ठाउँबाट सजिलो ठाउँमा पु¥याए । सजिलो ठाउँमा पुग्न पनि निकै नै कठिन थियो, उनीहरूले निकै नै मुस्किलले मलाई लगेका थिए । उनीहरूले केही खानेकुरा पनि ल्याइदिएका रहेछन् । त्यो खाएपछि भोक पनि म¥यो, अनि बाँचिन्छ भन्ने लाग्यो । 

केहीबेर आगो बालेर सबैजना भेट भएपछि हामी होटलमा पुग्यौं । राति ११ बजे बल्ल होटलमा पुगेर अनुहार हेर्दा मेरो अनुहारभरि बालुवा पोतिएको थियो । पछि नुहाएर त्यो रात सुतें । भोलिपल्ट बल्ल घान्द्रुकका लागि हिँडे । मैले खतरामा परेको बारे परिवारलाई पनि खबर गरिनँ । किनभने मेरो कारण परिवार चिन्तित हुने थियो । त्यही भएर मैले पोखरा फर्केपछि मात्र आमालाई मेरो कुरा सुनाएँ । उहाँ निकै नै आत्तिनुभयो । तर, म खतरामुक्त थिएँ । 

यो यात्राले मलाई सबैभन्दा महŒवपूर्ण कुरा पदयात्रामा एक्लै जानु हुने रहेनछ भन्ने सिकाएको छ । सकेसम्म गाइड वा पोर्टर नभए अर्काे एकजना साथी अवश्य चाहिने रहेछ । एक्लै हिँड्नु जोखिम रहेछ भन्ने मैले अनुभव गरेकी छु । म अब केही दिन अझै पोखरा बस्छु र अन्नपूर्ण फेरोको पदयात्रामा जान्छु । पदयात्रा क्रममा भेटिने संकेत बोर्डलाई ध्यान दिनुपर्ने रहेछ । म मुर्ख रहेछु र मैले बाटो बिराएकी रहेछु । नत्र मैले त्यो अवस्था खेप्नुपर्ने थिएन । म अहिले पुनर्जन्म पाएको अनुभव गरेकी छु । मेरो जीवनमा नौलो अनुभूति भएको छ । म जंगलको झाडीमा करिब ८ घण्टा एक्लै हराएँ । मैले पुनर्जन्म पाएको अनुभव गरेकी छु । धन्यवाद जसले मलाई बचाए, र बचाउन पहल गरे । मेरो अनुभव अरु पदयात्रीका लागि पनि सचेतनाका रुपमा हुनेछ । (नागरिककर्मी सन्तोष पोखरेलसँगको कुराकानीमा आधारित)






यसमा तपाईको मत

अन्य समाचार

घरमा मोर्डन लाइटिंग

घरमा मोर्डन लाइटिंग

सही लाइटिंगको प्रयोगबाट घरलाई मोडर्न र नयाँ रुप दिन सकिन्छ । लाइटिंग मिलेको घर हेर्दामा साह्रै राम्रा हुन्छन । ...

वाशिंग मेसिन खरिद गाइड

वाशिंग मेसिन खरिद गाइड

वाशिंग मेसिन खरिद गर्दा ख्याल गर्नुपर्ने थुप्रै कुराहरु हुन्छन् | यस गाइड मार्फत तपाईले आफ्नो परिवारको लागि कस्तो फ्रिज खरिद...

घरेलु उपकरण सम्बन्धि सुरक्षा टिप्स

घरेलु उपकरण सम्बन्धि सुरक्षा टिप्स

घरेलु उपकरण सुरक्षित शैलीमा प्रयोग नगर्नाले ठूला ठूला दुर्घटना हुन सक्छ। यी सुझावहरु पालाना गर्नाले यस्तो दुर्घटना न्यून हुन्छ ।

फ्रिजको हेरचाह कसरी गर्ने?

फ्रिजको हेरचाह कसरी गर्ने?

फ्रिजको औसत आयु १३ वर्ष मानिन्छ | तर यी कुराहरु ध्यानमा राखेर फ्रिजलाई कथित औसत आयुभन्दा धेरै समयसम्म प्रयोग गर्न...

अक्षय कुमार घाइते

अक्षय कुमार घाइते

बलिउड अभिनेता अक्षय कुमार घाइते भएका छन्। फिल्म ‘केसरी’को एक्सन सीनको शुटिङ्गका क्रममा उनी घाइते भएको भारतीय सञ्चारमाध्यमले जनाएका छन्।...

विश्वकै कान्छा निर्देशकद्वारा निर्देशित हैरानको टिजर सार्वजनिक

विश्वकै कान्छा निर्देशकद्वारा निर्देशित हैरानको टिजर सार्वजनिक

विश्वकै कान्छा निर्देशक सौगात विष्टले निर्देशन गरेको फिल्म हैरानको टिजर सार्वजनिक भएको छ । मुक्ति घले र श्रृष्टी घिमिरेको संयुक्त...

साउदीमा पहिलो पटक फेशन शो, दर्शक महिलामात्र

साउदीमा पहिलो पटक फेशन शो, दर्शक महिलामात्र

साउदी अरेबियामा पहिलोपटक फेशन शो भएको छ। साउदीको रियादमा सम्पन्न उक्त फेशन शोमा दर्शक भने महिलाहरूमात्र थिए।  उक्त फेसन शोमा सहभागी...

लिलि बिली : हिन्दी फिल्मको जोडजाड

लिलि बिली : हिन्दी फिल्मको जोडजाड

स्कटल्यान्ड तपाईंको ‘ड्रिम कन्ट्री’ हो र पर्दामै भए पनि त्यहाँका दृश्य देख्दा तपाईंको मन रमाउँछ भने ‘लिलि बिली’ हेर्नु राम्रै...