कथा : समवेदना

शनिबार, २१ असोज २०७४, ११ : ४९ नागरिक


विमल भौकाजी

 

टिरिङ...
मोबाइलमा म्यासेजको संकेत देखापर्यो ।
०००

 

सिउँदोको सिन्दुर पुछिइसकेको छ ।
हातका राता चुरा फुटाइसकिएका छन् ।
शरीरमा सेता कपडा लपेटिइसकेको छ ।
अब उनी विधवा ।
उनका कुनै सपना शेष छैनन् । खुसी बाँकी छैन । रहर बाँकी छैन । थियो उनको एउटा संसार, उनको भगवान्, अब ऊ नै नरहेपछि एक्लो बाँच्नुको अर्थ के ?
हो, उनको जीवनमा कोही नआइदिएको भए कुरो बेग्लै हुन्थ्यो । आज कसैलाई गुमाउनुको पीडा आत्मसात् गर्नु त पर्दैनथ्यो । तर आइदियो । सामाजिक संस्कार बनेर आइदियो । र, आइसकेपछि उनको जीवनमा सांसारिक मायाजाल बनेर बसिदियो । जब कि आज त्यही मायाजालको पासोमा बेरिएर अधकल्चो बाँच्नुपर्ने परिस्थिति खडा भइदिएको छ ।

‘मामू !
तपाईंका प्रिय पतिको निधनको खबरले म निकै दुःखित भएको छु । यो शोकको घडीमा ईश्वरले तपाईंलाई धैर्यधारण गर्ने शक्ति प्रदान गरोस् !’
उफ् ! के यो ? के, यो म्यासेज लेखेर पठाउने मेरै छोरो होइन ? तब... ? यस्तो संवेदनशील घडीमा पनि कसरी यस्तो संवेदनहीन हुन सकेको ?
उनले आफैँलाई चिमोटिन्, कतै सपना त होइन यो ?


०००
‘म तिमीलाई प्रेम गर्छु ।’
आफ्नो कानमै एक पुरुष–फुसफुसाहट सुनेको आजैजस्तो लाग्छ उनलाई ।
कस्तो समय थियो, कुन्नि त्यो ! कुनै एक परपुरुषले अनायासै त्यसरी बोलिदिँदा पनि उनलाई क्रोध जाग्नु त कता हो कता, भित्रभित्रै कता–कता काउकुती पो लागेको थियो ।
अर्को दिन त्यही पुरुषले पछिल्तिरबाट उनका आँखा छोपिदिएको थियो । त्यो आँखा छोपिनु, अनि आफ्नो शरीरभरि एउटा भिन्नै किसिमको तरंग दौडिनु... अहा, भित्रभित्रै रोमाञ्चित भएकी थिइन् उनी ।
क्रमशः सिलसिला चली नै रह्यो त्यसरी नै, जुन सिलसिलाले ‘पवित्रप्रेम’को संज्ञा पाइसकेको थियो ।
अन्ततः त्यही प्रेमको धागोमा गाँसिएर एक दिन ‘स्वास्नीमान्छे’मा परिणत भइन् उनी । त्यो दोस्रो मान्छेको नितान्त व्यक्तिगत स्वास्नीमान्छे !
०००
असाध्यै सुखद् थियो उनको प्रेमको परिणति, दाम्पत्य जीवन ।
घर सानो थियो उनको । र, त्यही सानो घरमा प्रेमको विशाल पैmलावट, जसको आकार नाप्न सकिने कुनै यन्त्र बनेको थिएन संसारमा ।
साँच्चै मायाको आकार कत्रो हुन्छ हँ ?
अथाह मायाको भण्डार थियो, उनको पतिको छातीभित्र । त्यसैले त शारीरिक वा मानसिक सानोतिनो घटना, दुर्घटनाले उनलाई चोट पु¥याउन सक्दैनथ्यो । आइपरेका बेला उनको पतिप्रेम उसलाई मलमपट्टि गर्न हाजिर भइहाल्थ्यो ।
भन्ने गर्थे बारम्बार उनका पतिदेव, ‘प्रेमपूर्वक जिउनुमा नै वास्तविक जीवनको अर्थ खुल्छ ।’
उनको पतिको यो जीवनदर्शनलाई उनले सधैँ सकारिरहिन् । किन सकारिरहेकी थिइन् भने उनले आफू बाँचेको समाजमा प्रायः सबै मान्छे दुःखी देखेकी थिइन् ।
उनलाई सधैँ लागिरहन्थ्यो, मान्छेहरू खुलेर किन हाँस्न नसकेको होला ? खास गरेर जो–कोही पतिपत्नी सदैव एउटा न एउटा तनाव बोकेर बाँचेको देखिरहन्थिन् उनले । बस्, यस मामिलामा उनले आपूmलाई बडो सौभाग्यशाली सम्झेकी थिइन् । एक प्रकारले उनी ठान्थिन्, कथित स्वर्ग कहीँ छ भने मैले भोगेको यो जीवन नै स्वर्ग हो ।
उनी आफ्नो स्वर्गमा खेल्थिन् ।
स्वर्गमा गाउँथिन् ।
स्वर्गमा नाच्थिन् ।
अर्थात्, पति प्रेमको स्वर्गमा रमाइरहन्थिन् ।
र, उनको त्यो ‘रमाउनु’लाई देख्नेले सम्भवतः उनीसँग इष्र्या गर्ने गर्थे पक्कै पनि । तर उनले आफ्नो ‘दाम्पत्य–जीवन’लाई हेर्नेहरूको कुनै पनि दृष्टिकोणप्रति कहिल्यै चासो लिइनन् । हरहमेसा उनी आपूm आपैmँमा बाँच्ने गरिरहिन् ।
०००
उनको जीवनमा अर्को एउटा सुखद् पूmल फुल्यो ।
पतिप्रतिको अगाध प्रेम र उनी आपूmप्रतिको पतिप्रेमले खडा गरेको विश्वासको आधारशीला बनेर उनको घरमा तेस्रो जीवात्मा पैदा भयो । जसरी कुनै नगरिएको रहर यान्त्रिक रूपमा प्रेममा परिणत भएथ्यो, सम्भवतः त्यही प्रकारले थाहै नभई उसको गर्भमा एउटा भ्रूण बास बसिसकेछ । जब यसको पुष्टि भयो तब उनलाई लाग्यो, प्रेमको रूप यस्तो पनि हुँदो रहेछ ।
शारीरिक प्रेम भनेको अपवित्र प्रेम हो भनेर मान्छेहरूले भन्ने गरेका कुरा उनका लागि यतिखेर सतप्रतिशत मिथ्या साबित भएको थियो । वास्तवमै आपूmले गर्भधारण गरेपछि उनलाई ज्ञान प्राप्त भएभैmँ भयोे, प्रेम भनेको छातीभित्र उर्लने माया मात्रै होइन रहेछ ।
कुनैबेला बिपी कोइरालाको एउटा उपन्यास पढेकी थिइन् उनले । यतिखेर त्यो उपन्यासमा एउटा पात्रले बोलेको संवाद याद आयो उनलाई । उपन्यासको एउटा कुनै पृष्ठमा त्यो पात्र एउटा महान् प्रश्न गर्छ, ‘प्रेममा शरीर अप्रासंगिक छ र ?’ यस अर्थमा, संवादात्मक यस धारणालाई महावाणीझैँ स्वीकार गरिन् उनले–
पवित्र प्रेमका लागि शरीर पनि आवश्यक रहेछ ।
०००
जब पूर्ण विकसित भएर एउटा निश्चित समयमा उनको घरमा नयाँ सदस्यले पदार्पण ग¥यो, त्यस समयमा उनको खुसीको सीमा नाप्नै नसकिने भयो । उनका आँखाबाट झरिरहेका हर्षका आँसुका थोपाले त्यसको मापन गर्न सकिरहेका थिएनन् ।
प्रेमको सुरुवाती दिनको विश्वासलाई सम्मान गर्दै त्यो नयाँ सदस्यको नाम नै ‘विश्वास’ राखियो ।
०००
‘मामु !’
तोते बोलीमा विश्वासले जब आपूmलाई सम्बोधन गर्न लाग्यो, उनलाई त्यो सम्बोधनले अथाह आनन्द प्राप्त हुन्थ्यो । तर, यही समयबीच उनलाई थाहै भएन, त्यतिन्जेलसम्म आपूmभित्रको प्रेमको भण्डारमा पनि केही तल–माथि भइसकेछ । जब एक दिन उनलाई महसुस भयो, पतिदेवमाथि समर्पित धेरै समय उनीबाट चोरी भएछ र त्यो समय चोरी गर्ने अरू कोही होइन, उनको मायालु छोरो विश्वास थियो ।
एक दिन त उनका पतिदेवले मुख खालेरै भने, ‘मैयाँ, के अब म थोत्रो भएकै हुँ त ?’
त्यसो त, प्रश्न हस्यौली पाराको सामान्य नै थियो तर अर्कोतर्पm त्यो प्रश्नभित्र असामान्य भाव थियो
प्रश्नभित्र अव्यक्त पीडा थियो ।
प्रश्नभित्र प्रेमको आग्रह थियो ।
आग्रहभन्दा बढी आसक्ति थियो ।
तथापि, दिनहरू सामान्य अवस्थामै गुज्रँदै गए ।
०००
विश्वास अब स्कुल जाने भयो ।
शरीरमा स्कुलको सुकिलो युनिफर्म ।
पिठ्युँमा स्कुले ब्याग ।
बडो स्मार्ट देखिन्थ्यो विश्वास । अत्यन्तै मनमोहक !
स्कुल–बससम्म उसलाई पु¥याउन उनी आपैmँ जान्थिन् । जाँदा, कोमल हातले उनका औँला समातेर टुकुटुकु हिँडिरहेका विश्वासका फुच्चे पाइला कति रहरलाग्दो हुन्थ्यो । आहा ! सम्झँदैमा पनि उनी रोमाञ्चित हुन्थिन् ।
आज ऊ तेस्रो मुलुकमा उच्च शिक्षा अध्ययन गर्न गएको छ ।
०००
टिरिङ ...
झल्याँस्स भइन् उनी अतीतका यी दृश्यबाट ।
झस्किनुपर्ने कारण थियो मोबाइलमा देखापरेको म्यासेजको संकेत ।
आँसु झर्दा–झर्दा थाकिसकेका शिथिल आँखाले हेरिन् उनले म्यासेज–बक्समा ।
यो के ? ...एकाएक उनका आँखा विस्फारित भए ।
म्यासेज उनकै प्रिय छोरा विश्वासको थियो ।
तसर्थ, उत्सुक मन लिएर आतुर–आतुर उनले म्यासेज खोलिन् ।
म्यासेजका पंक्तिमा उनका आँखा बग्न लागे–
‘मामू !
तपाईंका प्रिय पतिको निधनको खबरले म निकै दुःखित भएको छु । यो शोकको घडीमा ईश्वरले तपाईंलाई धैर्यधारण गर्ने शक्ति प्रदान गरोस् !’
उफ् ! के यो ? के, यो म्यासेज लेखेर पठाउने मेरै छोरो होइन ? तब... ? यस्तो संवेदनशील घडीमा पनि कसरी यस्तो संवेदनहीन हुन सकेको ?
उनले आपैmँलाई चिमोटिन्, कतै सपना त होइन यो ?
अहँ होइन, यथार्थ थियो त्यो ।
फेरि म्यासेज दोहो¥याइन्, तेह¥याइन् ।
के यो मेरो दुःखप्रतिको सहानुभूति हो ?
कि मेरो जीवनप्रतिको कठोर व्यंग्य ?
होइन भने जसको निधन भएको छ, के ऊ तिम्रो पिता होइन र ?







यसमा तपाईको मत

तपाईंको रुचि अनुसारको समाचारको लागि खाता खोल्नुहोस् ।

अन्य समाचार

सुटिङका लागि नेपाल आउँदै अर्जुन-परिणिती

सुटिङका लागि नेपाल आउँदै अर्जुन-परिणिती

अभिनेता अर्जुन कपुर र अभिनेत्री परिणिती चोपडाको अभिनय रहने नयाँ फिल्म ‘सन्दीप और पिंकी फरार’ को सुटिङ नेपालमा पनि गरिने...

सकियो श्वेताको ‘कान्छी’

सकियो श्वेताको ‘कान्छी’

नायिका तथा निर्मात्री श्वेता खड्काले निर्माण गरेको फिल्म ‘कान्छी’ को छायांकन सकिएको छ । आकाश अधिकारी निर्देशित फिल्मले ५० दिनको...

‘कसले बजाउने बिनायो र मुर्चुङ्गा ?’

‘कसले बजाउने बिनायो र मुर्चुङ्गा ?’

दुई दशक अघिसम्म खोटाङको हलेसी तुवाचुङ नगरपालिका–३ च्यास्मीटारका टोल–टोलमा बिनायो र मुर्चुङ्गा बज्थे । मेलापात घाँस–दाउरा, हाटबजार, अर्मपर्मका बेला घन्किने...

तस्विरमा कलाकारको भाइटीका

तस्विरमा कलाकारको भाइटीका

तिहारको अन्तिम दिन शनिबार दिदीबहिनीले दाजुभाइलाई र दाजुभाइले दिदी बहिनीलाई यश, ऐश्वर्य र दीर्घायुको कामना गर्दै आ–आफ्नो परम्पराअनुसार पञ्चरंगी वा...