बिहे नगरी मरेँ भने ?

शनिबार, २८ असोज २०७४, १० : ०५ नागरिक


छवि अनित्य

‘थाहा छ रविन, कहिलेकाहीँ त यस्तो लाग्छ नि, मेरो भाग्यमा यो प्रेमस्रेम भन्ने चिज भावीले लेख्देकै छैन ।’
‘किन ? संसारमा कस्ता–कस्ताको भाग्यमा बत्ती बलिराछ ।’
‘त्यै बत्ती मेरोमा चैँ बलेन के ! यो कुलमान दाजुले सिंगै राजधानीजस्तै मेरो दिल पनि झिलमिली पार्ने दिन कैले आउला है ?’
श्रेया दुई हातले समातिरहेको कफीको कप टेबलमा राखेर झ्यालबाट बागबजारको सडकमा गुडिरहेका गाडीहरूतिर हेरिरहिन् । म उनलाई हेरिरहेँ । केहीबेर यसैगरी बसिरह्यौँ ।
काठमाडौंमा यसरी बसेर कफी पिउने फुर्सद त कहाँ पो हुन्छ र ? तर हामी प्रायः बस्छौँ । बागबजारको यो फास्टफुडको पहिलो तलामा । संयोग नै होला, यी दुई महिनामा हामी बस्ने टेबल हामी पुग्दा खाली नै हुने गरेको छ । र, हाम्रो अर्डर पनि वेटरलाई थाहा छ, उनका लागि मिल्क कफी र मलाई एउटा हट लेमन विथ हनी ।
सन्नाटा मलाई मनपर्दैन । उसो त बोली पनि राख्दिनँ ।
‘तर तिमीलाई कुनै केटाले ट्राई किन गर्दैन ?’
‘राम्री छु नि त !’
यो मैले नसोचेको जवाफ । दुनियाँ राम्रीहरूको पछि लागेको छ । अनि यिनलाई आफू राम्री भएकै कारण एक्लो हुनुपरेको पीडा !
‘तब त झन् सबैले नजर लाउनुपर्ने हैन र ?’ जिज्ञासा मेटाइहाल्नु थियो मलाई ।
‘यार यो केटाहरूको नि... अरे राम्री जति सबै स्कुल लाइफमै रिजभ्र्ड हुन्छन् भन्ने छ र ? सब सोच्छन् कि आई एम बुक्ड !’ अँ, कुरो यस्तो रहेछ । सोचेँ, हो पनि ।
‘हो त, मलाई नि त्यस्तै लाग्थ्यो ।’
‘अनि त एक कप कफीका लागि मलाई एक महिना अलमलाई राखेको,’ अलिकति नखरा टाइपको अनुहार बनाइन् । श्रेयाले मलाई तीन महिना अघिदेखि नै कतै बसेर कफी लिउँ भनेकी हो । तर एक महिना त यसै बिताइदिएँ । अफिस आफ्नो ठाउँमा छ । समय त चाहेको भए जसरी पनि निकाल्न सक्थेँ नि अहिलेजस्तै । तर, यति राम्री मान्छेले कफीका लागि अफर गर्दा आफँैलाई अलि शरम लागेको थियो ।
‘साँच्चै तिम्रो ब्वाइफ्रेन्ड भाको भए त कफी खान आको म मुक्का खाएर जान्थेँ होला है ?’
‘डरपोक ! यो सहरमा कसलाई थाहा छैन कि तिमी म्यारिड हौ ।’
उफ्फ ! मेरो त प्रोफाइल पिक्चरमै पो श्रीमतीसँगको फोटो छ । अनि, कम्तीमा सातामा एकपटक अपडेट गरिरहेको हुन्छु, शैलीका तस्बिरहरू । शैली, मेरी अढाई वर्षकी सुपुत्री ।
‘तिम्रो मतलब म्यारिडहरूको गर्लफ्रेन्ड हुन्न ? कि उनीहरू कोही केटीप्रति आकर्षित नै हुँदैनन् ?’
‘हुन्छन् कि, तर मैले त तिमीलाई ब्वाइफ्रेन्ड बनाउन खोजेको होइन नि त ।’
उनको कफीको कप अब आधा मात्र भरिएको छ । उनी फेरि पनि बागबजारको व्यस्त सडकलाई नियालिरहेकी छन् ।
‘किन यति धेरै गाडीका टायरहरू लगातार कुल्चिएर हिँडिरहेछन् यो सडकलाई ? कि आफ्नो गन्तव्यमा पुग्न कसैलाई नकुल्ची नहुने हो ? तर हैन, यो सडक पो बरु निरन्तर घोटाइरहेछ ती टायरहरूलाई । आफूमाथि भएर हिँडेबापतको कर असुली गरेको होला नि ! कुरो यसो पनि होइन कि ? यहाँ गन्तव्यमा ती टायर कहाँ पुग्छन् र ? पुग्ने त सवारी गर्ने मान्छे हो नि । बित्थामा घोटिन्छन् टायर । अकारण कुल्चिइन्छ सडकको डँडाल्नु ।’
श्रेया यस्तै–यस्तै केही सोच्दै होलिन् ।
‘यार, रविन मलाई एउटा ब्वाइफ्रेन्ड खोज्देउ न । तिमी जस्तै... तर बिहे गर्ने गरी ।’
शून्यता तोडियो ।
‘के गछ्र्यौ त, अलि दुई–चार वर्षअघि नै मलाई भेटेको भए यस्तो गाह्रो पर्दैैनथ्यो ।’ उडाउनै खोजेको त होइन । तर, फुस्कियो मुखबाट ।
‘यस्तै हो । फेसबुकमा तिम्रो फोटो देख्नेबित्तिकै एड गरेको त हो नि । साह्रै मनपरेको थियो तिम्रो मुस्कान । तिम्री बूढी मभन्दा अघि भैछिन् त मेरो के दोष ?’ श्रेयालाई साँच्चै पछुतो थियो मलाई अलि ढिला गरी भेटेकामा ? म निश्चित छैन । तर हुनुपर्छ, हुनैपर्छ ।
‘अनि तिम्रा बालाई भन न त ज्वाइँ खोज्न ।’
‘मेरा बाले खोज्ने जति खोजिसके रविन । यो बाको वशको कुरो हैन । आजित भैसके रविन मेरा बा... ।’ अचानक चुलबुले श्रेया मलिन भइन् । मेरो कपमा अलिकति कफी बाँकी छ । कप खाली गराउन उठाइसकेको मैले कपलाई ओठसम्म पु¥याउन सकिनँ । कसैले गहिरिएर हेथ्र्यो भने यतिबेला मेरा आँखामा करोडौँ प्रश्न छन् । कफीको कप फर्किएर टेबलमै पुग्यो । म उनलाई केही भन्न अनुरोध गरिरहेको थिएँ, मनमनै ।
श्रेयाको नजर फेरि पनि सडकमा दौडिरहेका सवारीमै थियो । म आफ्नो कुर्सीबाट उठेँ । झ्यालैमा पुगेर एकपटक सडकलाई हेरेँ, देखिएन । भक्तपुरबाट आएका पुराना मिनिबसको लर्कोले सडक छोपिएको थियो । सहर जतिसुकै स्मार्ट हुन खोजे पनि वर्षौं पुराना यी सवारीको दबदबा सजिलै हट्नेवाला छैन ।
‘रविन, मेरा बाबा–ममीले त्यस्तो गल्ती त केही गरेका छैनन् । तैपनि किन यो सजाय हामीसम्म भोगिरहेछौँ होला ?’
श्रेयाले आजसम्म मलाई कहिल्यै पनि आफ्नो परिवारको बारेमा केही भनिनन् । मैले सोध्न पनि आवश्यक ठानिनँ । यति थाहा छ, उनको पूरा नाम श्रेया शर्मा हो । फेसबुकमा यति नै लेखेकी छन् ।
‘आज मेरो फेमलीको केही कुरा भन्छु तिमीलाई ।’ उनको मुहारभरि उदासी ढाकिएको थियो । म कुर्सीमा आएर बसेँ । उनका कुरा जान्न म उत्सुक थिएँ ।
‘मेरो बाबा राधेश्याम पौडेल, ज्योतिष पण्डित हरिहरका साहिँला छोरा हुनुहुन्छ । हजुरबुबा ८२ पुग्नुभो । अझै पनि उहाँसँग चिना लेखाउन टाढाटाढादेखि आउनेको घुइँचो हुन्छ । हजुरबुबा बाबालाई पनि आफूजस्तै ज्योतिष बनाउन चाहनुहुन्थ्यो । तर, बाबाले स्कुलदेखि नै राजनीतिको बाटो रोज्नुभयो । कलेज पढ्दा विद्यार्थी आन्दोलनकै बेला हजुरबुबाका विरोधका बीच गाउँकै दलित समुदायकी छोरीसँग बिहे गर्नुभयो । ०४२ सालमा म जन्मिएँ । प्रजातन्त्र पुनर्बहाली भएकै वर्ष मेरो भाइको जन्म भयो । बुबाको चाहनाले हुन्थ्यो त मेरो सन्तान गणतन्त्रभन्दा जेठो हुन्थ्यो । दश वर्ष रविन... दश वर्ष मेरो बाबाले मेरा लागि केटो खोज्नुभो । स्कुलदेखि नै धेरै केटाहरू मेरो पछि नलागेका होइनन् । तर सबै टाइम पास मात्र बनाउन खोज्थे । मेरो वास्तविकता थाहा पाएपछि सम्बन्ध लम्बियोस् भन्ने कसैले चाहेनन् । एकपटक कलेज पढ्दा एकजनाले खुबै पछ्यायो । मैले सबै कुरा भनिसकेपछि पनि उसले त्यसलाई स्वीकार गर्ने बतायो । मास्टर्सको फाइनल एक्जामपछि घरमा अनुमति लिएर माग्न आउने बताएर गयो । तर कहिल्यै फर्केन ।’
आँखा रसाएका थिए उनका । गाजल बचाउँदै आँसु पुछिन् । श्रेयाका नजर उनले टेकेको धरातलतिर थिए ।
‘बाबाले आफन्त सबैतिर कुरा चलाउनुभो । तर, ममीको नाम विष्णुमायाको पछाडि झुन्डिएको नेपालीले सबैलाई बिझायो । जब कि ममी आँखैमा राख्दा नबिझाउने हुनुहुन्छ । सबैले भन्छन्, म राम्री छु । फस्र्ट डिभिजनमा मास्टर्स सकेकी छु । बेरोजगार बसेकी छैन । तर बिहे गर्न, घर बसाउन अनुहार र योग्यताभन्दा ठूलो रहेछ, यो जातीय खाडल ।’
आफूले आफैँलाई व्यंग्य गरेझैँ फिस्स हाँसिन् उनी ।
‘थाहा छ, मेरो यो हालत देखेर होला, भाइले पोहोरै पोखरातिरबाट एउटी गुरुङसेनी भगाएर ल्यायो । मैले त्यसरी लैजान आँट गर्ने पनि कोही भेटिनँ । मनको कुरा खोलेर भनेँ पनि त कसलाई ? अरु कसैको भइसकेको मान्छेलाई !’
म त अघि नै चार्ज सकिएको मोबाइलझैँ भइसकेको थिएँ । तर उनी अझै केही भनिरहेकी थिइन् ।
उनलाई पछुतो मैले छिटै बिहे गरेकामा हुन सक्थ्यो । वा मलाई ढिलो भेटेकामा हुन सक्थ्यो । यसो पनि हुन सक्थ्यो कि उनले केही अगाडि नै उनको भाइजस्तै आँटिलो कोही खोज्न नसकेकामा उनी पछुताइरहेकी थिइन् । तर बाउआमाले अन्तर्जातीय विवाह गरेकामा होइन । यसो त हुनै सक्दैन । उनका बाबा त परिवर्तनका पक्षधर थिए । सिंगै समाजको जातीय विभेदलाई पन्छाउनुपर्छ भन्ने चाहन्थे । उनको विवाह त क्रान्तिको विजारोपण थियो , सामाजिक क्रान्तिको । सजाय कहिलेकाहीँ राम्रै काम गर्नेले पनि त भोग्नुपर्छ । चोरहरूको बस्तीमा पुलिस बनेर उभिनु कम्ता जोखिमपूर्ण हुन्छ र ?
म आफैँभित्र पो हराइरहेको रहेछु, धत् !
‘ह्या, के सारो सिरियस भएछु नि म त ?’ टोलाइरहेको मलाई बुझेर होला श्रेयाले हाम्रो टेबललाई रोमान्टिक बनाउन खोजिन् ।
कफीको कप पूरै ठन्डा भइसकेको छ ।
वेटर बिल लिएर आइपुगे । म घोत्लिँदै गर्दा उनले बिल मगाउन भ्याइसकिछन् । पैसा उनैले दिइन् । म चुपचाप हेरिरहेँ ।
‘अनि कि रविन, मैले बिहे गर्दा चैँ ठूलै प्रलय नै रोकिने पनि त हैन नि है ? उल्कै होला मलाई आमा भन्ने कोही मेरै कोखबाट नजन्मेला !’
मसँग कुनै जवाफ थिएन । जानिनजानी अलिकति दाँत देखाइदिएँ ।
भ¥याङ ओर्लंदै गर्दा उनले फेरि प्रश्न गरिन्, ‘यो बिहे नगरी मरेँ भने के होला है ?’
बाटोमा निस्कँदासम्म पुराना बसहरूको लस्कर कम भइसकेको थियो । मसँग छुट्टिएर उनी डिल्लीबजारतिर लागिन् । बाइक स्टार्ट गर्नुअघि एकपटक अघि हामी बसेको झ्यालतिर हेरेँ । वेटरको नजर श्रेयालाई परैसम्म पछ्याइरहेको थियो ।







यसमा तपाईको मत

तपाईंको रुचि अनुसारको समाचारको लागि खाता खोल्नुहोस् ।

अन्य समाचार

मिस वर्ल्डमा नेपालको अहिलेसम्मकै राम्रो प्रदर्शन

मिस वर्ल्डमा नेपालको अहिलेसम्मकै राम्रो प्रदर्शन

विश्वभरिका सुन्दरीहरुका लागि एउटा सपना हो– मिस वर्ल्ड। यस वर्षको मिस वर्ल्ड उपाधि भारतकी मानुसी छिल्लरले जितेपछि सामाजिक सञ्जालमा विभिन्न...

‘महिलाको चरित्र चित्रणमा कमजोर नेपाली फिल्म’

‘महिलाको चरित्र चित्रणमा कमजोर नेपाली फिल्म’

नेपाली फिल्मलाई बलिउडको नक्कल गर्ने आरोप लागेको छ । अझ त्यसरी बनेका फिल्ममा पनि शिल्प र सौन्दर्य नभएको गुनासो सुनिन्छ...

धनगढी तताए हेमन्तले

डोट्याली कवि हेमन्त विवशका सृजनाबाट शनिबार धनगढीका साहित्यपारखी मन्त्रमुग्ध बनेका छन् । रुबस होटलमा दिउसो भएको एकल रचना वाचन कार्यक्रममा...

‘गुडबाई काठमाडौं’लाई कोलकातामा अवार्ड

‘गुडबाई काठमाडौं’लाई कोलकातामा अवार्ड

दशकअघि देशमा विद्यमान जनयुद्धको पृष्ठभूमिमा बनेको फिल्म ‘गुडबाई काठमाडौं’ले भारतको कोलकातामा भएको ‘कोलकाता इन्टरनेसनल फिल्म फेस्टिभल’मा ‘नेटप्याक अवार्ड’मा ‘उत्कृष्ट फिल्म’को...